دو تا حیرون من و تو

سلام راستش خیلی دلم گرفته از زندگی...از سرنوشت....از روزگار.....از مزاحم های تلفنی ، انترنتی و.....

                                              ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم

می مخور با همه کس تا نخورم خون جگر

                                         سر مکش تا نکشد سر به فلک فریادم

..................................

فعلا این شعر و بخونید:

هزار و سیصد و هشتاد و چهار ، یادت هست؟!

گریز من و تو از این حصار ، یادت هست؟!

نگاه سرد تو در گرمی دلم می سوخت

کنار پنجره ای بی غبار ، یادت هست؟!

گذشته بودی از این قصه های تکراری

به اسب چوبی دوران ، سواریادت هست؟!

منم که مست و تهی بودم از همین تکرار

تو طعم آن می بی اعتبار ، یادت هست؟!

درون چشم تو راز دلت نمایان بود

هنوز شور و نشاط قرار ، یادت هست؟!

به بوسه های قدیمی دوباره رو کردیم

هزار بوسه بر انگشت یار ، یادت هست؟!

من و تو میوه ی ممنوعه لب به لب خوردیم!

بگو که دلهره ی انتظار یادت هست؟!

تمام بد نظران را به سجده آوردیم –

- تو ماه اول بعد از بهار یادت هست؟!!

یه حرف م واسه مزاحم خوصوصی:

فاش می گویم و از گفته خود دلشادم

                                          بنده عشقم واز هر دو جهان آزادم

اگه این مزاحم خوصوصی نویس دست از کارش بر نداره مجبورم شروع کنم به عمومی جواب دادن!!!!

خدا

خدا جون سلام علیکم

نمی خوام نه سیب نه گندم!؟

غلط زیادی کردم....

به همین امام هشتم

زمین هر روزش یه رنگه

شاعرا می گن قشنگه!!!

همه چیز عجیب غریبه

خود دوستی ام یه جنگه!!!

آدما همه یه جورن

خیلی یا شون از تو دورن

بعضی یا عجول و پُر حرف

یه سری شونم صبورن

به سرم زده گمونم

نه!

به لب رسیده جونم!؟

چی دارم می گم تو شعرم!؟

بزار اون و باز بخونم!!!

خدا جون سلام علیکم

نمی خوام نه سیب نه گندم!؟

غلط زیادی کردم....

به همین امام هشتم

سخته پیدا کردن راه

وقتی افتادی تویک چاه!!!

یوسفم باشی ، نمی شی

تو عزیز مصر گمراه!!!

می دونم خودت می دونی

که شدم پیر تو جوونی

روزگارمم سیاهه

نه وفا ، نه مهربونی-

- ندیدن تو زندگیم من

نه یه دوست دارم نه دشمن!!!

کار مطمئن ، یه رویاس...

سخت دیدن و نگفتن

خیلی یا مثل من هستن

مثل خر تو گِل نشستن

کسی ام به فکر مون نیست

به خدا که خیلی پستن

چپ و راست ما سیاسی

من و درد بی حواسی!!!

جای ما کدوم جناح بود!؟

«جای آدمای عاصی؟؟؟»

رئیس انگاری جدیداً

گفته آمریکای دشمن

مانع ظهور آقا....

می شه با یه نقشه کلاً

چشم انگلیسم انگار

منتظر نشسته این بار

که اگه مانع ها افتاد

بکشه به جاش یه دیوار

گفته توی کشور ما

شاد شادن مرد و زن ها

چون رکود اقتصادی

توی خارجه نه اینجا!!!

به خودت قسم بریدم

هی از این حرفا شنیدم

دوتا شاخ کمه خداییش

یه دمم خودم کشیدم!!!

از رجال مجلس ما

یا نساء منتخب ها

کاری غیر از این ندیدیم

«حرف و جر و بحث و دعوا»

فکر و ذکرشونم حالا

شده : کی به صیونیست ها؟؟؟

سلام دوستان دهه اول محرم تموم شد و من بر خلاف چند سال گذشته یه دل سیر عزاداری کردم،

گریه کردم،سینه زدم.....بگذریم امیدوارم دهه اول واسه همه شما  اون جوری که دوست داشتید

گذشته باشه..... ای کاش  امسال «چشم های» زندگیم .......... نمی دونم چرا اسم شو که میارم

دیگه نمی تونم بنویسم....تیام....تیام.....تیام.....تو هنوزم چشم های دل منی، بی تو دلم کوره نمی بینه،

همیشه منتظرم منتظر تو و........ تو دلم جای شما رو به هیچ کس نمی دم.......

ابر و باد و دریا گفتن حس عاشقی همینه.......

«خیلی زود با این شعر به روز می شوم»

خدا جون سلام علیکم

         نمی خوام نه سیب نه گندم!؟

غلط زیادی کردم!!!

        به همین امام هشتم.........

    این طنز تلخ  ادامه دارد....

سلام اولش اینو بگم که اگه تو تایپ یا املا یا ویرایش ایرادی دیدید بهم بگید تا درستش کنم......یه خواهش دیگه دارم اونم اینکه هر کسی هر جور که بلد واسم دعا کنه.......تو روزای سختی گیر کردم......همیشه پر از شعر باشید....تا بعد....  

دیگر برای خاطره هایی که مرده اند، شعری نمی نویسم و حرفی نمی زنم!؟

من از نگاه آینه های دروغگو ،رد می شوم که زنده شود حس مردنم

در لابه لای هر غزل عاشقانه ات،زخم زبان شعر تو سهم دل من است...

لیلای خوب قصه چرا غصه می خوری؟دیوانه ای که شهره به عشق تو شد منم

با نوی شعر های من هستی هنوز هم،هر چند گفته ای که ازم دل بریده ای...

تبعیدی همیشگی شعر های تو،من می شوم دوباره و هی پیله می تنم!

دوره دلم که له شده زیره نگاه ها!دوره خودم که خسته و تنها و دلخورم

از طالع سیاه و غزل های بی اثر،یا لحظه ای پر شده از  غصه خوردنم

همراز واژه های پر از اشک این غزل،ابری تر از نگاه دلم ، آسمان شده!؟

در چشم های شب زده ی هر مسافری،مجنون دیگری شده بودم که بشکنم...

همراه بغض کهنه، که جا مانده در گلو،با یاد بوسه های پر از عشق بین ما!!!؟؟؟

چشمان من که زل زده در چشم این غزل،هم پای این سکوت و حصار نگفتنم!؟

از یک کویر تشنه و از حسی شبیه عشق،زاییده ی سراب نگاه و گناه من

در شورزار عشق تو و خاطرات تو،افتاده مرگ اینهمه آلاله گردنم!!!

بازنده ی همیشه گی بازی توام،من در نگاه آیینه های دروغگو!؟

در حسرتم!!! که فکر محال دلم شده:«در این قمار بی سر و ته از تو بردنم....»

وقت راهی شدن تو کفترا شعرامو بردن

                                   چشام از ستاره سوختن من و به گریه سپردن......

        نمی خوام لحظه رفتنت و ببینم.....

                                     تا دلم چیزی نفهمه......

از خوشحالی تو

               و

             خوش خیالی من

به زودی به یه غزل به روز می کنم:

دیگر برای خاطره هایی که مرده اند شعری نمی نویسم و حرفی نمی زنم

من از نگاه آینه های دروغگو رد می شوم که زنده شود حس مردنم

در لا به لای هر غزل عاشقانه ات زخم زبان شعر تو سهم دل من است

لیلای خوب قصه چرا غصه می خوری!؟ دیوانه ای که شهر به عشق تو شد منم...

              ...........................

                                 تا بعد............

عصر هر جمعه روح خسته من

می گریزد دوباره از این تن

می رود سوی یک غروب سیاه

خسته از جنگ بی ثمر با زن

زن که نه! لیلی من مجنون

می شود آشنا ترین دشمن

در تلاقی واژه ها ای کاش

آرزوهای ما نمی مردن

گرمی وصل و سردی هجران

حاصلش می شود ترک خوردن

حرمت خاطرات ما این بود؟

گر چه سودی ندارد این گفتن

شاید آنها که دوست می دیدیم

زندگی را به نا کجا بردن

بین بیراهه ها چه می بینیم؟!

((مرگ فردای آبی و روشن ))

سلام ...

من معولا تو رفاقت واسه دوستام کم نمی زارم اما گاهی اتفاق افتاده

که نا خواسته به اونا بد کرده باشم.......این حرفا رو واسه این زدم که

از دوست خوبم فرهاد صفریان که تو یه دوره از زندگی پر دردسرم

مثل یه برادر به من کمک کرد و من....................................

معذرت خواهی کنم  تا بدونه اشتباهم و یادم نرفته و دوست دارم خیلی

زود جبرانش کنم

می دونم واست دردسر درست کردم اما خداییش عمدی این کارو نکردم.

و موج مصرع آخر!

شبیه بندر سردی که در تلاطم بود
همیشه در پس تردیدهای خود گم بود

تمام اسکله را چشم او قدم می زد
تمام اسکله را با تمام مردم بود

 به داس ماه پریشان نگاه تلخی کرد
هوا ، هوای گناه و هوای گندم بود

چهار فصل خدا را خزان درو می کرد
درانتظار نفسهای فصل پنجم بود

و فکر کرد به ماهی شدن به دریا ، موج
به غوطه ای که ندانست بار چندم بود

- سلام حضرت دریا، سلام حضرت موج!
سلام های لبالب که بی علیکم بود

و موج مصرع آخر دهان او را بست
دهان شاعر لالی که در تکلّم بود!

                                            (فرهاد صفریان)

این یکی از شعرهای فرهاد که من خیلی وقت ها با خودم زمزمه می کنم.

((پنهان گریه ها منتشر شد)) فرهاد جون مبارک باشه ما رو یادت نره........

 سلام  

     ناتمام

قلیان شعر های من و طعم پرتقال

آن روزگار گم شده در حجم یک سئوال؟!

شب های بی هویت و تاریک زندگی

با خاطرات یخ زده و رو به ابتذال

حسی غریب و حادثه هایی که می رسند

در بی کسی و خستگی من و یک جدال

رخ می دهد میان من و آنچه در من است

تا بگذرد دقیقه برایم شبیه سال!!!!!!

بازیچه ای شدم انگاری،ای خدا!!!!!!

این زندگی پر شده از شک و احتمال

حقم نبود و نیست! نه تقصیر من نبود

<<لعنت به عاشقی به دل پاک و خوش خیال>>

از رو نرفته قلب من و تکه تکه اش

شعر نگاه نافذتان را به جای فال

می خواند و همیشه به آن فکر می کند

عشقی بزرگ در دل آیینه ای زلال!!!

هر لحظه بی قرار و به امید یک قرار...

چشمم به راه آمدنت مانده تا به حال  

تنها نشسته ام به خودم طعنه می زنم-

-حالا کجاست حس پریدن بدون بال؟!

                                                      دلم دنبال جواب این سئوال است!؟

28 آبان!!!؟؟؟

نرو ای فرشته من ،

                     که رسیده ماه آبان              توکه اعتبار عشقی ،

                به کجا چنین شتابان؟؟؟

.

.

.

.

دریا از خجالت تبخیر می شود

                وقتی که بوسه می زند

بر گونه های همیشه خیس اش

                       « لب های خورشید»

.

.

.

.

فرهاد آمد....

   بیستون نیست.....

بی پناه است!!!

خدا سرشته مرا از غبار راه سفر

میان حادثه ها بی پناه و بی یاور

نه خانه ای نه دیاری تبار و ایلی نیست

نه آشنا نه نشانی فقط نگاهی تر

به من رسیده از این روز و روزگار سیاه

هوای خاطره هایی که می زند برسر

تمام ثانیه ها را شبانه می شکند

ترانه های دل من در انتظار سحر

غزل نوشتن ما هم کلیشه ای شده است

از عشق تازه و از یک جدایی دیگر

شب سیاه من از هر ستاره ای خالیست

دل شکسته من از همیشه تنها تر

تمام آینه ها رفتن تو را  دیدند

بریده ای دل از عشق و دعا ندارد اثر

تو رفته ای  پی رویا و من که بی تو شدم

«مسافری که به مقصد نمی رسد آخر»